Geu bion artean

XABIER ALTZUGARAI

Aurreko ikasturteetan bezala, oraingoan ere Bilboko Udalak eta konkretuki Berdintasun, Lankidetza, Bizikidetza eta Jaien Arloak GENERO INDARKERIA PREBENITZEKO TAILERREN programa martxan jarri du. 

Ikasturte osoan zehar berdintasunean eskarmentua duten hezitzaileak (emakume bat eta gizon bat)  Bilboko ikastetxe desberdinetan egongo dira tailerrak aurrera eramaten. Tailer hauen helburu nagusia gazteen artean (dbh3, dbh4, batxilergo eta lanbide heziketako ikasleak) genero indarkeria prebenitzea da. 

Hezitzaile hauetariko bat Xabier Altzugarai da eta GEU BION ARTEAN atalean parte hartzera animatu da gure galderei erantzunez. 

Xabier Altzugarai eta bere lankidea den Amaia Urrejola 2015-2016 ikasturteko GENERO INDARKERIA PREBENITZEKO TAILERretan ikasleekin

¿QUIÉN ERES?

Xabier Altzugarai naiz, Soziologian lizentziatua, eta Emakumearen kontrako Indarkeriaren inguruko Interbentzioan masterra dut, biak Deustuko unibertsitatetik.

Profesionalki, hainbat ikerketa sozialetan hartu dut parte, hauen fase ezberdinetan: galdetegiaren diseinua, data-basearen eraikuntza, inkestak egitea, datuen esplotazio estatistikoa, eta abar.

Baina batez ere, hainbat urtetan zehar, eta adin guztietako jendearen artean berdintasunaren eta tratu onen aldeko, eta tratu txarren eta genero indarkeriaren kontrako tailerrak eta hitzaldiak eman ditut: hezkidetzako tailerrak lehen hezkuntzako umeentzat; ikastaro espezifikoak irakaslegoarentzat (horien artean, “genero indarkeria eta sare sozialak” kurtsoa); eta gehienbat, programa ezberdinetan nerabeekin egindako tailerrak ikastetxe eta institutu ugarietan. Gaur egun, Bilboko Udaleko GENERO INDARKERIA PREBENITZEKO TAILERRAK aurrera eramaten ditut beste 3 kideekin.

¿QUÉ ES LA IGUALDAD PARA TÍ EN EL DÍA A DÍA? 

Berdintasuna, bizitzeko modu bat da, jokabide bat. Bizitzako esparru guztietan daramadana zeharkako era batean, ez inposizio gisa, baizik eta horretan sinesten dudalako.

Gizona naiz, baina feminista ere bai, eta berdintasunean oinarritutako gizarte batean bizitzea gustatuko litzaidake. Errealitatea ez delako batere berdintsua, naiz eta aurrera pauso handiak izan azkeneko hamarkadetan.

¿QUÉ TE LLEVÓ A FORMARTE EN EL ÁMBITO DE LA VIOLENCIA?

Gure gizarteetako biztanleriaren erdia beste erdiaren azpitik egoteak, eta honekiko jende askoren axolagabekeriak. Justua ez den mundu batean bizi gara, baina guztizko normaltasunez hartzen denez hau, askotan badirudi gauzak ez direla aldatu behar, mundu inperfektu honekin konformatu behar garela.

Injustizia eta axolagabekeri honek zerbait piztu zuen nire baitan, eta nire eskuan zegoen ekarpen txikia egitera bultzatu ninduten.

¿QUÉ TE PARECE GEU BIOK?

Ezinbestekoa den tresna bat; nerabeek, eta gazteek orokorrean, estimulu ugari daukate eguneroko bizitzan, eta askok ez dituzte mezu egokian ematen, behintzat gizarte berdintsu baterantz jotzeko. Gazte hauek oraindik euren nortasuna eraikitzen dihardute, eta estimulu horietatik jasotzen dituzten ideiak oso garrantzitsuak izaten dira bizitzako momentu horretan.

Geu Biokek beste aurpegi bat erakusten du, berdintasuna sustatzen saiatu egiten da, eta gazteriaren hizkuntzan eta eurek erabiltzen dituzten medioekin gainera.

¿QUÉ PROPONES FRENTE LA VIOLENCIA DE GÉNERO?

Batzuek legea zorroztu dadin, eta kartzela zigorrak gogorragoak izan daitezen eskatzen dute; beste batzuek, biktimei bizkartzaina jarri beharrean, erasotzaileei hogeita lau orduko bigilantzia jarri beharko litzaiokeela; badaude erasotzaileekin lan sakonagoa egiteko proposatzen dutenak ere; eta abar.

Nire ustez, eta formatzailea naizenez, hezkuntza proposatzen dut genero indarkeriari aurre egiteko arma boteretsu gisa. Neskek eta mutilek txikitatik ikasiko balute berdintasunean bizitzen, eta bortizkeriarik gabe erlazionatzen, bikote erlazioen barruko indarkeriaren kontrako pausu nabarmen handia suposatuko lukeela uste dut.

Baina hau ez da batere helburu erreza, azken finean ez garelako bakarrik etxean edota eskolan hezten: milaka iturri daude gure ume eta gazteentzako, zeinetatik gizarteratu egiten diren (telebista, sare sozialak, lagunak, pelikulak…). Eta ezinezkoa dirudi horiek guztiek ematen dituzten mezuei nolabaiteko buelta ematea.

Baina hor dago gure erronka, hezitzaile gisa eta berdintasunaren alde egiten dugun gizaki moduan.

MILA ESKER XABI!

 

 

LARA IZAGIRRE

Gaur Lara Izagirrek erantzuten digu GEU BION ARTEAN atalean egindako galderei. Zinema munduan emakumeen egoerara pixka bat hurbilduko gara berak kontatzen digunaren bitartez. Bihar hasiko den Zinemaldiko 63. edizioan bere lehen luzemetraia aurkeztuko du.

¿QUIEN ERES?

Zinemagilea naiz. Urte batzuk daramatzat zinearen munduan laburmetraiak sortzen eta orain, nire lehenengo luzemetraia aurkeztuko dut. Izenburua “Un Otoño sin Berlín” da.

¿CÓMO ENTIENDES LA IGUALDAD EN TU VIDA DIARIA?

Zinemaren munduan ez da emakume eta gizonen arteko berdintasunik existitzen. Egiten diren pelikulen %90a gizonak zuzenduak dira. Emakumezko aktoreek ere gizonek baino paper gutxiago dituzte eta normalean emakumearen inguruan ematen den irudia oso urrun dago emakume errealetatik.

Zinea egiteko diru asko behar izan da beti (gauzak aldatzen hasi dira digitalizazioarekin) eta dirua boterea da. Aintzinatik eta gaur egun ere, boterea gizonena izan da, zinean eta beste alor askotan. Apurka apurka gauzak aldatzen doaz, baina oso nabarmena da oraindik, desberdintasun hau zinemaren munduan.

Nire kasu pertsonalean, emakume izateak ez dit mugarik jarri. Indarra eman dit aurrera jarraitzeko, aurretik zinema munduan egon diren emakumeak eredu hartu ditut eta nire lana ahalik eta ondoen egitea izan dut helburu. Egia da, askotan bakarrik sentitu izan naizela, oso emakume gutxi ezagutzen ditut pelikulak zuzentzen ari direnak eta gustatuko litzaidake zirkulu handiago baten parte izatea eta gure bizipenen elkartrukatzea ematea.

Zoritxarrez, urte batzuetatik hona berdintasunaren inguruko egoera ez da asko aldatu, neurri batzuk hartu diren arren. Azken estadistikek erakusten dute, ez dugula aurrerapausu handirik egin. Erabaki drastikoak hartu behar dituzte instituzio, festibal, telebistek... emakumeen lana bultzatzeko. Baina, egia esan, geldi daude, ahalegin minimoa egiten. Suedian adibidez, legeztatu egin dute zinema industria parekidea eta berdintasunean oinarritua izatea. Han lortu badute, zeren zain gaude hemen?

Emakumeen lana ikusterakoan atentzioa deitzen didaten bi gauza garrantzitsu daude:

Alde batetik, orokorrean, kalitatea gizonen pelikuletan baino askoz hobea da. Emakumeek portzentualki, zine festibaletan sari gehiago irabazten dituzte gizonek baino. Oraingoz, eta ez dakit hori ona den, zinema gutxi egiten dugu emakumeok baina, kalitatez oso ona da.

Bestetik, azken aldian antzeman dut, emakumeen pelikulen gaitegia gizonezkoa baino askoz anitzagoa dela. Zenbait kasutan ausartagoa eta erradikalagoa ere bai.

¿QUÉ LES DIRÍAS A OTRAS CHICAS PARA QUE ESTUDIEN LO MISMO QUE TU Y SE DEDIQUE PROFESIONALMENTE A ESTO?

Zinema maite badute lortuko dutela aurrera egitea, baldintza bakarra lan asko egitea dela. Emakume izateagatik ez dizkiete gauzak errazago jarriko eta gogorrago egin beharko dute lan askotan, baina azkenean, zinema bada beraien bizitzeko era, beraien lanbidea eta beraien pasioa lortuko dute aurrera egitea eta poztasun asko ematen dituen lanbidea aurkituko dute bidaiaren bukaeran.

¿QUÉ TE PARECE GEU BIOK?

Oso iniziatiba interesgarria eta beharrezkoa iruditzen zait. Eskerrik asko!

¿QUÉ PROPONES FRENTE A LA VIOLENCIA DE GÉNERO?

Nire ustez, hezkuntzan dago giltza. Haurrak berdintasunean hezi behar ditugu. Gizarte heteropatriarkalmatxista batean bizi gara eta gizartea da aldatu behar duguna, genero biolentzia desagertu dadin. Eskoletan eta etxeetan daukagu giltza, haurrak dira gizartearen etorkizuna eta beraiek alda ditzakete aupurka apurka gizarte honek sortzen dituen desberdintasunak, etorkizun hobe bat lortzeko.

Bitartean, helduok, tolerantzia zero erakutsi behar dugu, genero biolentzia somatzen dugun bakoitzean. Aurre egin eta beldur barik, egoera hauei erantzun. 

MILA ESKER LARA ETA ZORTE ON "UN OTOÑO SIN BERLIN" EKIN!

http://elblogdeunotonosinberlin.com

Amaia Perez

Se llama Amaia tiene 22 años y nació con síndrome de Apert. Gracias a Amaia y a las personas que le rodean hemos  podido conocer mejor esta enfermedad desconocida para el equipo que llevamos a cabo el apartado GEU BION ARTEAN. 

 

Amaia con sus familiares durante un viaje a Lisboa

Cuando nos pusimos en contacto con Amaia para realizar la entrevista nos informó sobre su enfermedad: El Síndrome de Apert se caracteriza por una fusión prematura de las suturas craneales, sindactilia parcial o completa, ósea y/o subcutánea en manos y pies (dedos fusionados, unidos en forma de piña o forma palmar) y retrusión o hipoplasia del tercio medio facial, (tanto pómulos como nariz y parte superior de la boca, no crece igual). Las malformaciones de la cabeza se produce por el cierre prematuro de de las suturas craneales, esto se conoce con el nombre de Craneosinostosis, (por ello es fundamental realizar la primera intervención a los cuatro-seis meses de vida, puesto que el cerebro, en el primer año de vida, crece su tamaño muchísimo y necesita espacio para su desarrollo norma).

Es uno de los 7.000 síndromes o enfermedades menos frecuente que existen. En el quinto mes de gestación muta la información de ADN (Esta causado por una mutación del gen FGPR2, que cambia, en la proteína codificada por este gen, un aminoácido por otro- Es una malformación espontanea, de transmisión autonómica dominante que suele estar relacionado con una edad avanzada del padre, aunque en su mayoría son mutaciones de Novo.

Descubierto en 1906 por el médico francés E. Apert, y está clasificado como una anomalía cráneo facial. Hay un caso por cada 120.000 nacidos. Unos cuatro al año. A lo largo de la vida, se hacen necesaria la intervención de diferentes profesiones medico-psico-sociales (fisioterapeutas, logopedas, psicólogos, trabajadores sociales, médicos, terapeutas, ortodoncistas, maestros, etc.) que aseguren una correcta integración en la sociedad de las personas afectadas por el Síndrome de Apert, así como el uso de diferentes aparatos ortopédicos como casco, plantillas para los pies, etc.

Hoy día la medicina ha avanzado tanto que después de muchas operaciones quirúrgicas, la calidad  de vida de las personas afectadas mejora mucho.

NOR ZARA?

Soy Amaia Perez Saiz, tengo 22 años nací con un síndrome de apert en Bilbao. Estudié hasta cuarto de la ESO en un colegio, después hice un grado medio con tres meses de prácticas en una empresa y actualmente la prueba de acceso a grado superior y dos idiomas el euskera y el inglés en la Escuela Oficial de Idiomas. 

ZER DA BERDINTASUNA ZURE EGUNEROKO BIZITZAN?

La igualdad para mi es que todas las personas somos iguales y tenemos el derecho a hacer todo sin ser rechazadas por tener una discapacidad. Creo que existe igualdad, cada vez lo veo más...antes no tanto cuando era pequeña e iba al colegio.
Por ser mujer me he encontrado con muchos obstáculos, sobre todo siendo pequeña que todo me parecía raro... al principio me costó comprender que tenía una discapacidad... me veía rara, en el colegio se reían de mi. Hasta que fui creciendo y empecé a hablar con mujeres de mi mismo síndrome, de edad más adulta que hacían la vida felices y yo quise ser así y ahí lo asumí ya que quería ser feliz. Desde los dieciocho que me cambie de colegio y me operaron de la cara ya no tengo tantos obstáculos o no los veo tan malos.
Yo creo que los hombres y las mujeres con discapacidad salen igual en los medios de comunicación, salen más que antes... antes no salían tanto.
Ahora existe más igualdad entre mujeres y hombres también en entre las personas con discapacidad, existe mayor conocimiento y más respeto. 

ZER ESANGO ZENIEKE ZURE MODUKO GAIXOTASUNA DUTEN NESKEI BERAIEN AUTOESTIMA HOBETZEKO?

Nadie es perfecto y aunque tengamos una discapacidad tendremos otros aspectos mejores que las personas sin discapacidad, la vida es para vivirla y disfrutarla.

ZER IRUDITZEN ZAIZU GEU BIOK?

Me parece muy buena idea ya que puede ayudar a las personas que lo lean a no sentirse solas y ver que hay más gente con discapacidad.

GENERO INDARKERIAREN AURREAN ZER?

Ojalá se fuera para siempre, se viviría mejor sin ella ya que sería bueno para todas las personas. 

MILA ESKER A FEKOOR Y A AMAIA

 

Para más información sobre esta enfermedad: 

http://www.ansapert.org/

Esta dirección de correo electrónico está protegida contra spambots. Usted necesita tener Javascript activado para poder verla.

Daniel Cabrera

Se llama Daniel, acaba de cumplir 18 años y desde pequeño le ha fascinado el baile y en concreto el ballet. Se inició en el ballet clásico a los 8 años y lo ha practicado hasta los 15 en la Escuela de Danza y Coreografía de Igor Yedra en Bilbao; actualmente, está inmerso en el jazz moderno y la danza contemporánea. Entrevistar a Daniel es una magnífica opción para visibilizar la vivencia positiva de un chico que no encaja en las normas de la masculinidad tradicional y generar un cambio en el imaginario de la gente joven para remover ideas y romper el tabú social en torno a la danza. 

 

¿QUIÉN ERES?

Daniel Cabrera Marchante naiz. Zazpi urte ditudanetik dantza eskola ezberdinetara joan naiz eta dantza mota desberdinak ikasi ditut. Nire lehenengo eskolan, Escuela de danza y coreografía Igor Yebra,  zazpi urte eman nituen eta han ballet-a, Kontemporaneoa, Bolero eta antzerkia landu nituen. Eskola horri esker, hainbat Euskal Herriko antzoki garrantzitsuetan dantzatu dut, hala nola, Arriaga, Kursaal, Euskalduna... "El Cascanueces" edo "Coppelia" ballet famatuak interpretatzen. Nire bigarren eskolan, Escuela de danza Andoni Aresti Landa, Balletarekin jarraitu dut eta jazz liriko eta modernoa gehitu ditut lehen aipatutako dantza estiloen zerrendan. Orain, institutua amaitu ondoren, hurrengo urte osoa hartuko dut eskola honetan kurtso intensiboak egiten hobetzeko eta Euskal Herritik kanpora joateko, nire potentziala benetan erakutsi ahal izateko.

¿QUÉ ES PARA TI LA IGUALDAD EN TU VIDA DIARIA?

"Berdintasuna" modu desberdinean bizi dut nire bizitzaren arloen arabera. Adibidez, oso institutu liberal batera noa (agian arte eszeniko eta plastikokoa delako) eta han berdintasuna egunerokotasunean bizi dut. Ez da inor arraro begiratzen edo arraro tratatzen eta guztiak elkar errespetatzen dugu. Hau da, nire institutuan berdintasuna normala da baina zoritxarrez ez da leku guztietan horrela gertatzen. Lehen ikasten nuen ikastolan, ezberdina ikusten bazintuzten txarto tratatzen zintuzten diferentea zinelako bakarrik. Eta nire lehenengo ikastolan bezala, gizartean gauza bera gertatzen da, guztiak berdinak dira baina ez dute beraiek bezalakoak ez direnei merezi duten berdintasuna eman nahi, horrela da gure gizartea, hipokrita hutsa. Neskekin konparatuta dantzariak diren mutil askoz gutxiago daudela esan dezaket baina horregatik mutilei ez gaituzte ezberdin tratatzen eta gu disziplina horrekin tratatzea asko baloratzen dut.

Horregatik esan dut lehen berdintasuna ez dela nire bizitzako arlo guztietan berdina, nire institutuan eta dantza eskolan zerbait normala bezala tratatzen dute, baina argi dago gizarteak ez duela gauza bera egiten eta askotan soka-tira balitz bezala ematen du.

¿QUÉ TE PARECE GEU BIOK?

Geu Biok moduko baliabideakgaur eguneko gizarteak behar duena dela uste dut. Gogoratzen dut nire lehenengo ikastolan sexuari buruzko txarlak ematera etortzen zirela eta, adibidez, emakume bat besapean hilearekin erakusten zutenean, neska eta mutil guztiak nazka sentitzen zuten. Ez bakarrik mutilek, neskek ere. Gizarte honek neskeei era batean funzionatzera erakutsi die eta jakin behar dute nahi duten erara funzionatu al dutela, gizarteak nahi duen era ez bada ere eta ez dagoela ezer txarra hori egiterakoan. Bere burua maite behar dute.  Gainera, uste dut beste emakumeen esperientziak irakurtzea ere lagundu al diela bere burua maitatzeko eta  beldurrik gabe aurrera egiteko.

¿QUÉ LES DIRÍAS A LOS CHICOS PARA FOMENTAR SU PARTICIPACIÓN EN EL MUNDO DE LA DANZA?

Egin dezatela, beldurrik ez izateko, beraiek egin nahi dutena eta disfrutatzen dutena baldin bada egin dezatela, berdin da jendeak  zer esaten edo pentsatzen duen. Dantza norberaren  burua adierazteko modu eder bat da,  berdin da mutila edo neska izatea. Beraien burua adierazteko modu bakarra da jende askorentzat, ez dago ezer txarra horretan.

¿ANTE LA VIOLENCIA DE GÉNERO QUÉ?

Horren kontra joan behar da, ezin gara ezer egin gabe gelditu, beldurra ematen badu ere. Genero indarkeria inoiz ulertuko ez dudan gauza bat da, gertatzen diren gauza asko gehiago bezala egia esanda, eta gertatzen jarraitzen du, baina aitzakiekin barkatzen denez ez diote garrantzia emanten. "Mozkortuta zegoen, ez zekien zer egiten zuen" edo "Probokatu egin ninduen" batekin guztia konpontzen dute eta jendeak zerbait normala edo "gertatzen den zerbait" bezala ikusten du. Eta horrela barkatzen jarraitzen badugu gero eta kasu gehiago egongo dira, horregatik beldurra ematen badu ere genero indarkeriari aurre egin behar zaio. Eta ez bakarrik fisikoari, psikologikoari ere, lehenengoa bezain gogorra izan al da eta.

ESKERRIK ASKO DANIEL GEU BION ARTEAN PARTE HARTZEAGATIK!

 
Tarjetatxiki
Ayuntamiento de Bilbao
 

Irudiak

Facebook